باغ های ایرانی اسلامی – بخش پنجم

گیاهان در باغ ایرانی

اقوامی که در سرزمین ایران می زیسته اند از دوران باستان گونه های بسیاری از درختان و گلها و سبزه ها را می شناختند و با گل پیوندی پایدار داشته اند و بزرگداشت نوروز که جشن به پیشواز آمدن بهار و گل و سبزه است نشانگر آن می باشد. در دوران پیش از اسلام ایرانیان برای جنگل و درخت مثل سایر نمودهای زندگی فرشته مقدسی داشتند که او را (اوروزا) می نامیدند و معتقد بودند اگر کسی شاخه درختی را بشکند مورد خشم این فرشته قرار خواهد گرفت. گیاهان در باغ ایرانی با هدف ایجاد سایه برداشت و تزیین کاشته میشوند. حجم اصلی گیاهان متوجه سایه دار و محصول دار است وگیاهان گلها وگیاهان تزیینی به میزان کمتری در باغ ها وجود دارند.

درختان

برای ایجاد سایه در باغ های ایرانی از درختان سایه افکن مانند بید چنار نارون و مانند آن استفاده شده است و برای کمک بیشتر به ایجاد سایه گذرگاه های باغ ها ر اباریک انتخاب نموده اند تا سایه درختان دو طرف همه سطح گذر گاه ها را بپوشاند. در محورهای اصلی باغ بیشتر از ردیف درختان سرو وچنار استفاده شده است و نیز در موارد زیادی یک در میان سرو و چنار کاشته شده است. تغییر شکلی که در درختان جنار  در چهار فصل از نظر رنگ برگها و ریزش آنها دارد در مجاورت درختان سرو که همواره برگ دارند و سبز رنگ هستند تنوع زیادی در رنگ و طرح حجم باغ ایران به وجود می آورد. پیرامون استخر باغ را هم با درختانی مانند نارون و افرا ومورد بید شوریده و سرخ بید و ارغوان می پوشانند و در حاشیه خیابانهای فرعی معمولا توت برگی می کاشتند و نوغان داران از برگ این درخت استفاده می کردند. کرت های دو سوی خیابانهای باغ را که بیشتر به صورت چهار تخته آرایش می شد با کانالهای میوه پر می کردند. در کرتها دورتر و پیرامون باغ  مو می کاشتند وبر دیوار قسمتهایی از باغ داربستی می زدند و موهای سواره بر آن می انداختند. خیبان کمربندی باغ و گوشه ها وپناه دیوارها به انجیر و سنجد و عناب اختصاص داشت.  در باغ های ایرانی فاصله میان محورهای موازی معمولا تخته زمینی است که در برخی جاها برای کاشت گیاهان چهار فصلی از قبیل اسپست که نوعی یونجه است و پزند اهلی که گیاهی خوشبو است استفاده می شودو به آن میان کرت گویند و در بعضی دیگر در صورتی که زمین شیب دار باشد مانند باغ شاهزاده در ماهان به ایجاد آب نما و آبشار اختصاص می یابد. آنها درختان را در یک راستا و در فاصله‌های برابر می‌کاشتند. برای نمونه درخت پده. درختی بی‌بار و تنها از سایه و چوب آنها استفاده می‌شود را در فاصله یک گز و یک چارک (یک متر و بیست و پنج سانتی‌متر) می کاشتند.

باغ های ایرانی

باغ های اسلامی

 

سبد خرید خالی است